Czy możliwe jest zarejestrowanie firmy za granicą, a prowadzenie jej w Polsce - jak w takim wypadku rozliczać się z fiskusem?


Polskie prawo nie sprzyja zakładaniu i prowadzeniu swobodnej działalności gospodarczej na terenie Rzeczypospolitej Polskiej. Dlatego wielu przedsiębiorców decyduje, aby ich firma zarejestrowana była poza Polską, w państwie o korzystniejszym systemie prawnym. Jakie rozliczenie podatkowe powinien złożyć przedsiębiorca, którego firma zarejestrowana jest za granicą, ale jej działalność prowadzona jest w Polsce? Czy płaci on podatki w kraju zarejestrowania działalności, czy tylko podatek dochodowy w kraju? Jak wygląda opodatkowanie podatkiem PIT takiej firmy w praktyce?

 

Prawo do podejmowania działalności w całej Unii Europejskiej

Każdy Polak, jako obywatel Rzeczypospolitej i jednocześnie Unii Europejskiej, ma prawo do swobodnego wyboru miejsca oraz formy prawnej wykonywania działalności gospodarczej. Zasada ta pozwala na prowadzenie przedsiębiorstwa w kraju, w którym dany rodzaj działalności na najlepsze, optymalne warunki prawne, środowiskowe, inwestycyjne i finansowe. Słowem przedsiębiorca może zarejestrować swoją firmę w dowolnie wybranym kraju Unii Europejskiej. Nazywane jest to swobodą przedsiębiorczości i wspiera budowanie wspólnego rynku dla całej Wspólnoty.

Można założyć firmę za granicą i prowadzić ją w Polsce, ale wówczas do rozliczania się z fiskusem i ZUS-em należy stosować akty prawa:

  • art. 3 Ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (ograniczony obowiązek podatkowy);
  • Konwencje międzynarodowe, dotyczące unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i zysków majątkowych.

Ograniczony obowiązek podatkowy

Przedsiębiorca, który zarejestrował swoją firmę za granicą, ale prowadzi ją w Polsce, może być objęty tzw. ograniczonym obowiązkiem podatkowym. Nieograniczony obowiązek podatkowy dotyczy osób fizycznych, tzw. polskich rezydentów podatkowych, o ile mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Zobowiązani są oni do odprowadzania podatku od całości swoich dochodów lub przychodów, bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów.

Za polskiego rezydenta podatkowego uważa się osobę, która ma miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz:

  • posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów osobistych lub gospodarczych lub
  • przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku podatkowym.

W przypadku firmy zarejestrowanej za granicą pierwszy z warunków wymienionych powyżej niekoniecznie jest spełniany. Jeśli dodatkowo przedsiębiorca spędza dłużej niż pół roku za granicą, to objęty będzie ograniczonym obowiązkiem podatkowym.

W takiej sytuacji rozliczy się z przychodów lub dochodów osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej z własnej firmy zarejestrowanej za granicą.

Wykaże je na druku PIT-36 i opodatkuje dwustopniową skalą podatkową.

Polski rezydent podatkowy musi uwzględnić w rocznym rozliczeniu podatkowym dochody zagraniczne, choć niekoniecznie musi od nich opłacić podatek dochodowy od osób fizycznych. Zależy to od umów międzynarodowych o unikaniu podwójnego opodatkowania podpisanych pomiędzy Polską, a krajem, w którym zarobkował podatnik objęty nieograniczonym obowiązkiem podatkowym. Umowy międzynarodowe mogą zakładać opodatkowanie przychodów:

  • tylko w jednym państwie – albo w kraju zarobkowania, albo w kraju rezydencji podatkowej,
  • w obu państwach, ale pobór podatku tylko w jednym z nich do wartości określonego limitu,
  • w obu państwach, z prawem zastosowania określonych zasad unikania podwójnego opodatkowania – zwolnienia z progresją, proporcjonalnego odliczenia.

W przeciwnym razie, jeśli przedsiębiorca posiadający zarejestrowaną za granicą firmę, jest polskim rezydentem podatkowym i tu też osiąga swoje przychody lub dochody, musi je rozliczyć z fiskusem z wykorzystaniem jednej z czterech metod opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych:

  • opodatkowanie na zasadach ogólnych, według skali podatkowej - rozliczenie na druku PIT-36,
  • opodatkowanie podatkiem liniowym- rozliczenie na druku PIT-36L,
  • opodatkowanie za pomocą ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych - rozliczenie na druku PIT-28,
  • opodatkowanie za pomocą karty podatkowej- rozliczenie na druku PIT-16A.

Każda forma opodatkowania przychodów lub dochodów pochodzących z działalności gospodarczej przedsiębiorcy ma swoje wady i zalety. Jeśli przedsiębiorca decyduje się na opodatkowanie na zasadach ogólnych, podstawą opodatkowania będzie dochód firmy, czyli różnica pomiędzy przychodem, a kosztem jego uzyskania. Podobnie jest w przypadku podatku liniowego, ale przy skali podatkowej podatek płaci się według stawki 18 lub 32 proc., a w podatku liniowym według jednolitej, 19 proc. stawki. Skala podatkowa jest formą opodatkowania dającą możliwość, aby PIT roczny firmy składać z zastosowaniem licznych ulg i preferencji w opodatkowaniu. Ryczałt naliczany jest według przychodów podatnika, bez pomniejszania ich o koszty uzyskania, a karta podatkowa zakłada opłacanie podatku w stałej wysokości, niezależnie od kwoty dochodów czy przychodów.